Εθνική του μαθήματος

                    

Γεια σας και χαρά σας. Είμαι η Νεφ και ό,τι θυμάμαι χαίρομαι σε γενικές γραμμές. Σήμερα είμαι κοντά σας για να μιλήσουμε για την Εθνική Ελλάδος στο μπάσκετ. Καιρό είχα να καταπιαστώ με το άθλημα αυτό το οποίο με πάθιαζε στα λυκειακά μου χρόνια, αλλά πραγματικά αυτή η εθνική μετά από χρόνια νομίζω πως το αξίζει.

Ανήκω στη γενιά που παρακολουθούσε με φανατισμός τους Παπαλουκά, Διαμαντίδη, Σπανούλη και τους λοιπούς να κατακτούν τα γήπεδα και τις κορυφές. Ναι ναι τόσο γιαγιά νιώθω σε αυτή τη φάση. Βλέπω όμως, πως η μεστότατα αυτών των παικτών που απ’ ότι έχω καταλάβει ασχολούνται με την ομοσπονδία, έχει περάσει και στα νεότερα παιδιά. Κι αυτό είναι κάτι πολύ θετικό. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είχαν μεράκι γι’ αυτό που έκαναν. Και τώρα, αν με ρωτάτε, μπορώ να σας πω ότι βλέπω το ίδιο μεράκι στα μάτια αυτής της ομάδας. Ίσως ο Έλληνας προπονητής να ταιριάζει περισσότερο στην εθνική μας ομάδα γιατί καταλαβαίνει καλύτερα την ψυχοσύνθεση των παικτών του. Βέβαια, οφείλω να σημειώσω ότι έχω λατρέψει που ο Ιτούδης βρίζει κιόλας. Κάπως ταυτίζομαι και μετά γελάω. Επίσης, εγώ η άσχετη βλέπω ότι σε κάποιες φάσεις συγκλίνουν αυτά που έχω στο μυαλό μου και αυτά που γίνονται οπότε και λέω ότι είμαι ο 13^ος παίκτης και μετά πέφτουν κάτω από τα γέλια μέχρι και τα πολύφωτα.

Αυτό που χαίρομαι όμως, περισσότερο σε αυτήν την ομάδα είναι οι αδελφοί Αντετοκούνμπο. Και οι τρεις. Δείχνουν άνθρωποι με ήθος που αγαπάνε την Ελλάδα όσο τίποτα άλλο. Γιατί αυτή είναι η πατρίδα τους. Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν σκέφτομαι ότι ο κάθε ρατσιστής (και όχι μόνο, βλέπε και προηγούμενες δηλώσεις των κυβερνώντων μας) πανηγυρίζει σε κάθε καλάθι του Γιάννη και σε κάθε τάπα του Θανάση. Γιατί κάθε κάρφωμα του Γιάννη στο καλάθι αποτελεί και μια στεκιά, όχι στο μάτι του Μοντεζούμα, αλλά στο μάτι του κάθε φασίστα και του κάθε ρατσιστή που κάνει τη ζωή αυτών των ανθρώπων δύσκολη στην καθημερινότητά τους. Θα πω ξεκάθαρα για να ελαφρύνω λιγάκι το κλίμα ότι αγαπημένος μου μάλλον είναι ο Θανάσης. Παρόλα αυτά και οι υπόλοιποι παίκτες είναι εξίσου δουλευταράδες. Λατρεύω το παιχνίδι Σλούκα Παπαγιάννη με ασίστ και κάρφωμα. Το έχουν δουλέψει και αποτελεί ένα πολύ όμορφο θέαμα κάθε φόρα. Ο Αγραβάνης ξεκίνησε καλά, αλλά λίγο έχει χάσει τον καλό εαυτό των πρώτων παιχνιδιών, μερικές φορές και ο Ντόρσει το ίδιο. Ο Λαρετζάκης κάνει εξίσου καλό παιχνίδι κάθε φορά που χρησιμοποιείται. Τέλος, δεν ξέρω αν είδατε το χθεσινό παιχνίδι με την Τσεχία, αλλά έχω να πω ότι ο Καλάθης μέτρησε πολύ χθες.

Κλείνοντας, λοιπόν, νομίζω ότι και πάλι είμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο παρόμοιο του 2005 και θα δούμε πάλι το ελληνικό μπάσκετ να ανεβαίνει μέτα την κάμψη των τελευταίων χρόνων. Αρκεί, βέβαια, και εμείς σαν κοινωνία να είμαστε ανοιχτή κάθε φορά σε ανθρώπους με ταλέντο όπως οι αδερφοί Αντετοκούνμπο μακριά από τις προκαταλήψεις για το χρώμα, τη φυλή, το φύλο και τη θρησκεία. Γιατί τελικά μάλλον αποδεικνύεται ότι πολλές φορές αυτοί οι άνθρωποι είναι δύο φορές Έλληνες.

Ήμουν η Νεφ και σας ευχαριστώ που φτάσατε ως εδώ. Περιμένω τη γνώμη σας όποια κι αν είναι αυτή. Να βοηθάμε αυτούς τους ανθρώπους και να μην τυφλωνόμαστε από τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Α! και μέχρι την επόμενη φορά, όποια κι αν είναι αυτή, σας φιλώ στα μούτρα!!!