Ο ξαφνικός σεισμός έφερε τον πανικό
Γεια σας και χαρά σας. Είμαι η Νεφ και σήμερα είμαι εδώ για να σας μιλήσω για ένα γεγονός που συνέβει πριν από μια εβδομάδα. Σαν ψέματα μου φαίνετε πως έγινε υην προηγούμενη Παρασκευή ακριβώς. Αναφέρομαι, φυσικά στην σεισμική δόνηση που έγινε στην Αθήνα την προηγούμενη Παρασκευή και είχε μέγεθος 5,1 της κλίμακας Ρίχτερ. Ελπίζω όσοι είστε από την Αθήνα να είστε καλά και να μην είχατε καμία απολύτως ζημία. Προσωπικά, ένα χοντρό ταράκουλο το έπαθα. Θα μου πείτε, αφού φοβάσαι κοπέλια πως να μην το πάθεις το τρέμουλο, το ψυχικό ταράκουλο και ό,τι αυτό συνεπάγεται; Εντάξει δεν λέω, μέτα την τρίτη μέρα ένα ψυχικό σθένος το ένιωσα. Ένα όμως, γιατί τις ντροπές τις είχα νιώσει τη μία μετά την άλλη.
Πότε το ένιωσα το ψυχικό το σθένος; Όταν ανέβηκα στην καρέκλα και επανατοπεθήτησα στη βιβλιοθήκη του δωματίου μου κάτι πέσμενα αντικείμενα που είχαν προσωρινώς μετακομίσει. Και γιατί σθένος θα μου πείτε, αφού αυτό είναι το αυτονόητο; Γιατί κύριες μου και κυρίοι και αγαπητά παιδία, αυτή τη δουλεία την έκανα μου χώρις να με χιλιοπαρακαλέσει κανείς από το σπίτι. Βέβαια τα τέσσερα- πέντα, μην σας πω και μέχρι σήμερα, βράδια πίστευα πως την ώρα που θα με έπαιρνε επιτέλους ο ύπνος, θα γινόταν ένας μετασεισμός που θα με έστελνε αδιάβαστη, και πιθανότατα στο αλκοόλ και στα ψυχοφάρμακα. Ναι ναι ναι! Οφείλω να το παραδεχτώ, το ξέρει άλλωστε όλος ο κόσμος, το λέω πάντου, μια μέρα θα το βάλω και στο βιογραφικό μου. Φοβάμαι τους σεισμούς. Έχω θέμα. Μεγάλο θέμα. Κάποτε θα με βρουν θαμμένη στα ερείπια κάποιου χώρου γιατί την ώρα την κρίσιμη της σεισμικής δονήσεως, το μυαλό μου θα έχει παραδοθεί στα χέρια του πανικού και δεν θα δίνει περαιτέρω εντολές.
Τι εννοώ μ' αυτό. Θα σας το εξηγήσω ευθείς αμέσως. Ενώ θεωρητικά γνωρίζω τι κάνουμε σε περιπτώσεις σεισμού, πρακτικά ο πανικός της φοβίας με καθηλώνει. Να σκεφτείτε πως όταν ήμουν μικρή σε ένα τσαντάκι κρατούσα χάπια, τραυμαπλάστ, φακούς, μπαταριές, μια χτένα και κάτι τέτοια διαφόρα, μην και γίνει σεισμός, να το αρπάξω και να τρέξω στους δρόμους. Κι όταν μετακόμισα στην Πάτρα, σημειωτέων να πούμε ότι εκεί το κουνάει από καιρό σε καιρό, φρόντισα να τυπώσω μια πλήρη λίστα για εξοπλισμό σε περιπτώση σεισμού (την οποία πρέπει να την έχω ακόμα κάπου αναμέσα στα χαρτία μου). Μπόρει να μην καταφέρω να εφαρμόσω τίποτα απ' αυτά, αλλά τουλάχιστον θα παρηγορούμαι πως υπήρξα εξοπλισμένη.
Να σας πω την αλήθεια, εκείνη την ημέρα έβαλα τη μαμά μου, η όποια μάταια με ρώτουσε κάθε πέντε λέπτα αν ήμουν καλά -προφανώς και δεν ήμουν-, να μου πει με κάθε λεπτομέρεια τι είχε γίνει το 1999 στον προηγούμενο μεγάλο σεισμό, και κατά αντιπαράσταση να πω κι εγώ τις δικές μου μνήμες. Όλο αυτό του σουρεάλ συνονθυλεύμα ήρθε να συμπληρωθεί από το ότι η αφεντομουτσουνάρα μου αρνίοταν πεισματικά να αλλάξει ρούχα, κάθησα να φανταστείτε μέχρι τις 12 το βράδυ με ρούχα, σουτίεν και ψιλοβαμμένη, μην και με βρει το κακό με τα σώβρακα. Και φυσικά, την αγαπημένη μου μαμά η οποία επαναλάμβανε σε τακτά χρονικά διαστήματα και σε διάφορους φίλους και γνωστούς ότι η πεθερά της, δηλαδή η γιαγιά μου, με κατέστρεψε με τους σεισμούς για μια ζώη.
Έλπιζω και ευχόμαι, όλοι εσείς να είστε πιο γενναίοι. Αφήστε μου ένα σχόλιο αν φοβάστε, αν δεν φοβάστε κι αν έχετε καμιά συμβουλή για έμας τους πανικόβλητους σεισμόπληκτους. Σας ευχαριστώ πολύ, αν φτάσατε μέχρι έδω. Μέχρι την επόμενη φόρα, έλπιζω χωρίς σεισμούς, σας φιλώ στα μούτρα!!
Υ.Γ: Μια μικρή έκκληση προς τους σεισμόλογους έκει έξω. Κάλο θα ήταν να μην τρομοκρατούμε τον κόσμο με φράσεις του στυλ "Περιμένουμε σεισμό 30 φορές μεγαλύτερο απ' αυτον" και τέτοια, γιατί κυκλοφορούν εκεί έξω μικρά παιδιά και καρδιακά. Πιο σωστό θα ήταν, ήδη από το σχολείο, αλλά και στη δουλειά και παντού να μαθαίνουμε σωστούς τρόπους αντιμετώπισης τέτοιον έκτακτων καταστάσεων. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν και πολλοι είμαστε που δεν έχουμε κανενός είδους ψυχραιμία και μπορούμε να προκαλέσουμε μεγαλύτερο κακό. Ας μην τρομοκρατούμε, λοιπόν, τον κόσμο με κινδυνολογίες. Φιλία πολλα...
Πότε το ένιωσα το ψυχικό το σθένος; Όταν ανέβηκα στην καρέκλα και επανατοπεθήτησα στη βιβλιοθήκη του δωματίου μου κάτι πέσμενα αντικείμενα που είχαν προσωρινώς μετακομίσει. Και γιατί σθένος θα μου πείτε, αφού αυτό είναι το αυτονόητο; Γιατί κύριες μου και κυρίοι και αγαπητά παιδία, αυτή τη δουλεία την έκανα μου χώρις να με χιλιοπαρακαλέσει κανείς από το σπίτι. Βέβαια τα τέσσερα- πέντα, μην σας πω και μέχρι σήμερα, βράδια πίστευα πως την ώρα που θα με έπαιρνε επιτέλους ο ύπνος, θα γινόταν ένας μετασεισμός που θα με έστελνε αδιάβαστη, και πιθανότατα στο αλκοόλ και στα ψυχοφάρμακα. Ναι ναι ναι! Οφείλω να το παραδεχτώ, το ξέρει άλλωστε όλος ο κόσμος, το λέω πάντου, μια μέρα θα το βάλω και στο βιογραφικό μου. Φοβάμαι τους σεισμούς. Έχω θέμα. Μεγάλο θέμα. Κάποτε θα με βρουν θαμμένη στα ερείπια κάποιου χώρου γιατί την ώρα την κρίσιμη της σεισμικής δονήσεως, το μυαλό μου θα έχει παραδοθεί στα χέρια του πανικού και δεν θα δίνει περαιτέρω εντολές.
Τι εννοώ μ' αυτό. Θα σας το εξηγήσω ευθείς αμέσως. Ενώ θεωρητικά γνωρίζω τι κάνουμε σε περιπτώσεις σεισμού, πρακτικά ο πανικός της φοβίας με καθηλώνει. Να σκεφτείτε πως όταν ήμουν μικρή σε ένα τσαντάκι κρατούσα χάπια, τραυμαπλάστ, φακούς, μπαταριές, μια χτένα και κάτι τέτοια διαφόρα, μην και γίνει σεισμός, να το αρπάξω και να τρέξω στους δρόμους. Κι όταν μετακόμισα στην Πάτρα, σημειωτέων να πούμε ότι εκεί το κουνάει από καιρό σε καιρό, φρόντισα να τυπώσω μια πλήρη λίστα για εξοπλισμό σε περιπτώση σεισμού (την οποία πρέπει να την έχω ακόμα κάπου αναμέσα στα χαρτία μου). Μπόρει να μην καταφέρω να εφαρμόσω τίποτα απ' αυτά, αλλά τουλάχιστον θα παρηγορούμαι πως υπήρξα εξοπλισμένη.
Να σας πω την αλήθεια, εκείνη την ημέρα έβαλα τη μαμά μου, η όποια μάταια με ρώτουσε κάθε πέντε λέπτα αν ήμουν καλά -προφανώς και δεν ήμουν-, να μου πει με κάθε λεπτομέρεια τι είχε γίνει το 1999 στον προηγούμενο μεγάλο σεισμό, και κατά αντιπαράσταση να πω κι εγώ τις δικές μου μνήμες. Όλο αυτό του σουρεάλ συνονθυλεύμα ήρθε να συμπληρωθεί από το ότι η αφεντομουτσουνάρα μου αρνίοταν πεισματικά να αλλάξει ρούχα, κάθησα να φανταστείτε μέχρι τις 12 το βράδυ με ρούχα, σουτίεν και ψιλοβαμμένη, μην και με βρει το κακό με τα σώβρακα. Και φυσικά, την αγαπημένη μου μαμά η οποία επαναλάμβανε σε τακτά χρονικά διαστήματα και σε διάφορους φίλους και γνωστούς ότι η πεθερά της, δηλαδή η γιαγιά μου, με κατέστρεψε με τους σεισμούς για μια ζώη.
Έλπιζω και ευχόμαι, όλοι εσείς να είστε πιο γενναίοι. Αφήστε μου ένα σχόλιο αν φοβάστε, αν δεν φοβάστε κι αν έχετε καμιά συμβουλή για έμας τους πανικόβλητους σεισμόπληκτους. Σας ευχαριστώ πολύ, αν φτάσατε μέχρι έδω. Μέχρι την επόμενη φόρα, έλπιζω χωρίς σεισμούς, σας φιλώ στα μούτρα!!
Υ.Γ: Μια μικρή έκκληση προς τους σεισμόλογους έκει έξω. Κάλο θα ήταν να μην τρομοκρατούμε τον κόσμο με φράσεις του στυλ "Περιμένουμε σεισμό 30 φορές μεγαλύτερο απ' αυτον" και τέτοια, γιατί κυκλοφορούν εκεί έξω μικρά παιδιά και καρδιακά. Πιο σωστό θα ήταν, ήδη από το σχολείο, αλλά και στη δουλειά και παντού να μαθαίνουμε σωστούς τρόπους αντιμετώπισης τέτοιον έκτακτων καταστάσεων. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν και πολλοι είμαστε που δεν έχουμε κανενός είδους ψυχραιμία και μπορούμε να προκαλέσουμε μεγαλύτερο κακό. Ας μην τρομοκρατούμε, λοιπόν, τον κόσμο με κινδυνολογίες. Φιλία πολλα...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου