Να φτιάχνεις για την ψυχή και την καρδιά!
Γεια σας και χαρά σας. Είμαι η Νεφ και είμαι ξανά κοντά σας. Αφορμή αυτή τη φορά στάθηκε μια σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου. Για να μπω, λοιπόν, στο ψητό, εκεί που καθόμουν και έπαιζα την κιθάρα μου, σκέφτηκα πόσο ωραίο είναι να κάνεις πράγματα με τα χέρια σου. Από τα πιο απλά στα πιο σύνθετα. Τι θέλω να πω μ' αυτό; Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή.
Τον τελευταίο καιρό, δηλαδή περίπου εδώ και κάνα χρόνο, έχω ανακαλύψει πως όταν φτιάχνω πράγματα αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Νιώθω πως κάνω ένα είδος ψυχοθεραπείας. Γιατί εδώ που τα λέμε όταν βάζεις τον κόπο και το μεράκι σου για να δημιουργήσεις κάτι, τότε κι αυτό σου προσφέρει μια κάποια ψυχική ανάταση. Θα μου πεις βέβαια, κι αν αυτό βγει χάλια τότε τι γίνετε; Δίκιο βουνό έχετε, βεβαίως βεβαίως. Εγώ ξεκίνησα με τη μαγειρική. Έφτιαχνα και φτιάχνω ακόμα δηλαδή γλυκά, τα οποία, τα μοιράζω δεξιά κι αριστερά. Ποια στάθηκε η αφορμή; Προσπαθούσα μια μέρα να κατευνάσω τα νεύρα που μου είχε δημιουργήσει η καλή μου η γειτόνισσα (ναι ναι αυτή η "άγια" κοπέλα που σας έχω μιλήσει σε άλλα posts). Και πραγματικά δούλεψε. Από τότε άρχισα να το εφαρμόζω πιο συστηματικά. Όταν δεν ένιωθα καλά, είχα νεύρα, ήμουν πεσμένη ψυχολογικά, αλλά και όταν απλά είχα ανάγκη να ξεδώσω λιγάκι από τα πράγματα και τα προγράμματα της καθημερινότητας στρεφόμουν εκεί. Υπήρχαν φορές που όταν δεν πετύχαινε το αυτό που ετοίμαζα καταρρακωνόμουν ακόμα περισσότερο και φορές που μπορεί να μην μου πετύχαινε κάτι αλλά δεν σταματούσα να το βάζω κάτω, αν είχα τα υλικά συνέχιζα ακάθεκτη.
Στη συνέχεια, πέρασα από τη μαγειρική στο κόσμημα, χωρίς να αφήσω πίσω τη μαγειρική. Ξεκίνησα να φτιάχνω μαζί με κάποιους φίλους μου κοσμήματα, πρώτα για να καλύψω τις δικές μου ανάγκες, πράγματα που μου άρεσαν και δεν τα έβρισκα έξω, και ύστερα για να δωρίζω σε ανθρώπους δικούς μου. Υπήρχε και υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου η σκέψη να τα πουλάμε κιόλας, γιατί ενδεχομένως να υπάρχουν εκεί έξω κι άλλοι άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν παρόμοια κομμάτια και δεν βρίσκουν. Όμως αυτό είναι για την ώρα μόνο μία σκέψη.
Μια γνωστή μου κυρία, η οποία πάσχει από μια ασθένεια (δεν θα μπω σε λεπτομέρειες), μου έλεγε πως εξωτερίκευε τα συναισθήματα της για όσα της συνέβαιναν, τον πόνο, τις δυσκολίες και όλα αυτά μέσα από τη ζωγραφική. Δημιουργούσε πράγματα που την εξέφραζαν, για να νιώθει η ίδια καλύτερα και αυτό πραγματικά την βοηθούσε. Ίσως για αυτό, άνθρωποι που προσπαθούν να επανενταχτούν αρχίζουν να δημιουργούν πράγματα με τα χέρια τους. Το ίδιο προτείνεται και σε ασθενής που πάσχουν από κατάθλιψη και άλλες ψυχολογικές διαταραχές. Και πως γίνεται συνήθως όλα αυτά που δημιουργούν να είναι τόσο όμορφα και ιδιαίτερα;
Κλείνοντας, λοιπόν, αυτό που θα ήθελα να σαν παρακινήσω να κάνετε είναι να αφήσετε την φαντασία σας ελεύθερη και να βάλετε τα χέρια σας να δουλέψουν. Γιατί όταν γίνετε αυτό δημιουργούνται πολύ όμορφα, ιδιαίτερα και μοναδικά πράγματα. Ανεπανάληπτα καμία φορά, όπως κι αν θέλετε να τα διαθέσετε. Ακόμα κι αν τα κρατήσετε για τον εαυτό σας, τα δωρίσετε σε κοντινούς σας ανθρώπους ή τα πουλήσετε. Θα είναι πάντα τα δημιουργήματα σας. Εγώ ας πούμε θα ήθελα τώρα να ασχοληθώ με την ραπτική και το πλέξιμο και να δοκιμάσω την τύχη μου και την υπομονή μου (θα μου πεις με δυο αριστερά χέρια πώς). Μέχρι την επόμενη φορά δημιουργήστε για την καρδία και την ψυχή σας και φιλία στα μούτρα!!!
Τον τελευταίο καιρό, δηλαδή περίπου εδώ και κάνα χρόνο, έχω ανακαλύψει πως όταν φτιάχνω πράγματα αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Νιώθω πως κάνω ένα είδος ψυχοθεραπείας. Γιατί εδώ που τα λέμε όταν βάζεις τον κόπο και το μεράκι σου για να δημιουργήσεις κάτι, τότε κι αυτό σου προσφέρει μια κάποια ψυχική ανάταση. Θα μου πεις βέβαια, κι αν αυτό βγει χάλια τότε τι γίνετε; Δίκιο βουνό έχετε, βεβαίως βεβαίως. Εγώ ξεκίνησα με τη μαγειρική. Έφτιαχνα και φτιάχνω ακόμα δηλαδή γλυκά, τα οποία, τα μοιράζω δεξιά κι αριστερά. Ποια στάθηκε η αφορμή; Προσπαθούσα μια μέρα να κατευνάσω τα νεύρα που μου είχε δημιουργήσει η καλή μου η γειτόνισσα (ναι ναι αυτή η "άγια" κοπέλα που σας έχω μιλήσει σε άλλα posts). Και πραγματικά δούλεψε. Από τότε άρχισα να το εφαρμόζω πιο συστηματικά. Όταν δεν ένιωθα καλά, είχα νεύρα, ήμουν πεσμένη ψυχολογικά, αλλά και όταν απλά είχα ανάγκη να ξεδώσω λιγάκι από τα πράγματα και τα προγράμματα της καθημερινότητας στρεφόμουν εκεί. Υπήρχαν φορές που όταν δεν πετύχαινε το αυτό που ετοίμαζα καταρρακωνόμουν ακόμα περισσότερο και φορές που μπορεί να μην μου πετύχαινε κάτι αλλά δεν σταματούσα να το βάζω κάτω, αν είχα τα υλικά συνέχιζα ακάθεκτη.
Στη συνέχεια, πέρασα από τη μαγειρική στο κόσμημα, χωρίς να αφήσω πίσω τη μαγειρική. Ξεκίνησα να φτιάχνω μαζί με κάποιους φίλους μου κοσμήματα, πρώτα για να καλύψω τις δικές μου ανάγκες, πράγματα που μου άρεσαν και δεν τα έβρισκα έξω, και ύστερα για να δωρίζω σε ανθρώπους δικούς μου. Υπήρχε και υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου η σκέψη να τα πουλάμε κιόλας, γιατί ενδεχομένως να υπάρχουν εκεί έξω κι άλλοι άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν παρόμοια κομμάτια και δεν βρίσκουν. Όμως αυτό είναι για την ώρα μόνο μία σκέψη.
Μια γνωστή μου κυρία, η οποία πάσχει από μια ασθένεια (δεν θα μπω σε λεπτομέρειες), μου έλεγε πως εξωτερίκευε τα συναισθήματα της για όσα της συνέβαιναν, τον πόνο, τις δυσκολίες και όλα αυτά μέσα από τη ζωγραφική. Δημιουργούσε πράγματα που την εξέφραζαν, για να νιώθει η ίδια καλύτερα και αυτό πραγματικά την βοηθούσε. Ίσως για αυτό, άνθρωποι που προσπαθούν να επανενταχτούν αρχίζουν να δημιουργούν πράγματα με τα χέρια τους. Το ίδιο προτείνεται και σε ασθενής που πάσχουν από κατάθλιψη και άλλες ψυχολογικές διαταραχές. Και πως γίνεται συνήθως όλα αυτά που δημιουργούν να είναι τόσο όμορφα και ιδιαίτερα;
Κλείνοντας, λοιπόν, αυτό που θα ήθελα να σαν παρακινήσω να κάνετε είναι να αφήσετε την φαντασία σας ελεύθερη και να βάλετε τα χέρια σας να δουλέψουν. Γιατί όταν γίνετε αυτό δημιουργούνται πολύ όμορφα, ιδιαίτερα και μοναδικά πράγματα. Ανεπανάληπτα καμία φορά, όπως κι αν θέλετε να τα διαθέσετε. Ακόμα κι αν τα κρατήσετε για τον εαυτό σας, τα δωρίσετε σε κοντινούς σας ανθρώπους ή τα πουλήσετε. Θα είναι πάντα τα δημιουργήματα σας. Εγώ ας πούμε θα ήθελα τώρα να ασχοληθώ με την ραπτική και το πλέξιμο και να δοκιμάσω την τύχη μου και την υπομονή μου (θα μου πεις με δυο αριστερά χέρια πώς). Μέχρι την επόμενη φορά δημιουργήστε για την καρδία και την ψυχή σας και φιλία στα μούτρα!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου