Το κακό του να έχεις του χειρότερους γείτονες!

Γεια σας και χαρά σας. Είμαι η Νεφ και σήμερα θα σας μιλήσω για την δική μου εμπειρία με κακούς γείτονες. Είναι μια αρκετά επώδυνη για μένα εμπειρία που μπορεί να με έχει κάνει ελάχιστα καλύτερα άνθρωπο, αλλά έχει ξυπνήσει μέσα μου και αρκετά ζωώδη ένστικτα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Έχεις μετακομίσει για πρώτη φορά μακριά από το πατρικό σου σε μια ξένη πόλη που όλοι σχεδόν μένουν μόνοι τους? Τότε ανήκεις στο δικό μου target group. Έχεις μάθει στην ησυχία του τελευταίου ορόφου στο πατρικό σου και ξαφνικά βρίσκεσαι με δύο πατώματα από πάνω σου? Καλωσήρθες στο κλαμπ. Θέλεις να κοιμάσαι μεσημέρι και βράδυ με την ησυχία σου? Τότε εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος.

Ο καλός ο γείτονας, φίλες και φίλοι, είναι σαν το λαχείο. Ή σου πέφτει ο πρώτος λαχνός ή ο λήγοντας. Έτσι κι έμενα. Στην αρχή μου είχε πέσει ο πρώτος αριθμός και έκανα κάθε μέρα πάρτι.!  Ο πρώτος μου γείτονας ήταν ένα παλικάρι μάλαμα και τα ‘χαμε μεταξύ μας συμφωνημένα με μια όμως άτυπη συμφωνία. Τη μια βδομάδα έκανα φασαρία εγώ την άλλη εκείνος και ήμασταν πάτσι και παράπονα δεν είχε κανένας. Κι αυτό κράτησε δυστυχώς μόνο δυο χρόνια. Και μετά ήρθε ο λήγοντας και ακόμα τον έχουμε πάνω από το κεφάλι μας.

Θα μου πεις: «σιγά σπίτι του είναι ό,τι θέλει κάνει, δεν θα του βάλλεις και χέρι από πάνω». Θα καταλάβετε λίαν συντόμως για τον Γολγοθά που ζούμε εδώ και τέσσερα χρόνια σχεδόν καθημερινά.

Ξέρεις τι είναι να παρακαλάς να πάρει ντελίβερι ο γείτονάς σου μπας και ζήσεις μια μέρα ακόμα? Αν δεν ξέρεις θα σου πω εγώ. Ο λήγοντας που λέγαμε μαγειρεύει, ή μάλλον η πιο σωστή έκφραση είναι καίει τα πάντα. Κι όταν λέω τα πάντα εννοώ μέχρι και το βραστό νερό πριν ρίξεις τα μακαρόνια. αν με λες ήδη υπερβολική να σου πω, πως όλες μα όλες οι μυρωδιές καταλήγουν να γίνονται ένα ντουμάνι μέσα στο σπίτι μου, έτσι που όταν μαζευόμαστε πολλοί να παίζουμε το ¨τι καίει σήμερα ο γείτονας σου¨. Όσοι έρχονται και είναι ξένοι, δηλαδή δεν γνωρίζουν το φαινόμενο αναρωτιούνται : ¨μα τι μαγειρεύει; Τα παπούτσια του;¨. Α, και να μην ξεχάσω! Αυτό να συμβαίνει τις πιο περίεργες ώρες.

Άντε αυτό να το παραβλέψω. Θα συνεχίσω με το επόμενο. Ο λήγοντας νομίζει πως συμμετέχει στο the voice. Εντάξει δεν λέω κι ΄γω τραγουδάω στο σπίτι. Όχι όμως στη 1 η ώρα το πρωί. Να θες να κοιμηθείς να μην μπορείς. Και το πιο τραγικό αν θέλετε; Να έχεις εξεταστική και να τραγουδάνε από τις 12 τα μεσάνυχτα ως τις 6 το πρωί τέσσερα άτομα. Και να μην έχεις και ωτασπίδες. Άκουσα εκείνο το βράδυ από lady gaga και Metallica μέχρι Πάολα και νησιώτικα. Και φυσικά ξέρετε τι έγινε την άλλη μέρα; Η νεφ κόπηκε στο μάθημα! Κι όταν κατά τις 2 αγανακτισμένη βγήκα και τους έκανα παρατήρηση, η συναυλία αντί να κοπάσει δυνάμωσε. Κι αυτό είναι ένα συχνό φαινόμενο στο σπίτι μας. Με φωνές και μουσικές μέχρι πρωίας (γι’ αυτό σας λέω, η λύση είναι μια πάμε παραλία, ε συγγνώμη, αγοράστε ωτασπίδες).

Έχετε ακούσει ποτέ για τον άνθρωπο καγκουρό; Όχι δεν εννοώ τις μαμάδες που φοράνε τον μάρσιππο και κουβαλάνε τα μωράκια τους. Μιλάω για τον άνθρωπο που περπατάει σαν καγκουρό. Ναι ναι, αυτός είναι ο γείτονας μου. Ο άνθρωπος που δεν περπατάει, αλλά πηδάει. Όλη την ημέρα και κυρίως όλη την νύχτα που έχει και περισσότερη ησυχία. Να έχεις μόλις παραδοθεί γλυκά γλυκά στις αγκάλες του Μορφέα και το γκαπ γκαπ να σε επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα. Είναι η ώρα που σιχτηρίζεις την τύχη σου την μαύρη που σε έριξε στον λήγοντα αριθμό του λαχείου.

Αυτά το λίγα από εμένα. Υπόσχομαι να επανέλθω σύντομα με κάτι πιο ενδιαφέρον. Αν είστε εδώ και το διαβάζετε σας ευχαριστώ πολύ. Αν έχετε κι εσείς μια παρόμοια εμπειρία, αφήστε μου ένα σχόλιο από κάτω. Μέχρι την επόμενη φορά σας φιλώ στα μούτρα!!!!