Μιλάω με τις γάτες!!!

Γεια και χαρά σας! Είμαι η Νεφ και σήμερα θα σας μιλήσω για μια περίεργη και αστεία εμπειρία που είχα σήμερα. Ναι κυρίες και κύριοι μιλάω με τις γάτες. Τώρα τι τους λέω δεν ξέρω ακριβώς. Μπορεί και να τις βρίζω και να μην το καταλαβαίνω.

Ας ξεκινήσω την ιστορία μου από την αρχή (θα μου πεις από πού θα την άρχιζες από το τέλος;). Σε γενικές γραμμές, εγώ δεν είμαι καθόλου φίλος της γάτας. Αντίθετα είμαι υπέρ του δέοντος φίλος του σκύλου. Όμως, πέρσι το καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια των διακοπών μου, επειδή είχα ταΐσει ένα γατάκι, αυτό ερχόταν και μου τριβόταν συνέχεια. Έτσι, σιγά σιγά, άρχισα να δείχνω μια κάποια επιείκεια προς τις γάτες. Σίγουρα αναγνωρίζω το γεγονός, πως όπου υπάρχουν γάτες τα ποντίκια… δεν κάνουν πάρτι (έκτος αν είμαστε στις αριστόγατες που ο κύριος κασέρης, όχι μόνο είναι φίλος με τις γάτες, αλλά τις βοηθάει κιόλας).

Σήμερα, λοιπόν, ένας από τους κεραμιδόγατους της γειτονίας μου, είχε ανέβει σε έναν ψηλό τοίχο που έχει η αυλή μου. Αφού το φώναξα με τον γνωστό τρόπο (ναι ναι, αυτό το ψιτ ψιτ ψιτ εννοώ), εκείνο άρχισε να μου νιαουρίζει. Ε, τι να κάνω κι εγώ, άρχισα να του νιαουρίζω πίσω. Τι φαντάζεστε πώς έγινε στη συνέχεια; Πιάσαμε τη συζήτηση. Να νιαουρίζει η Νεφ, να απαντάει η γάτα. Όπως καταλαβαίνετε έγινε πανικός από τα γέλια.

Πραγματικά αναρωτιέμαι. Είμαι καλά που μιλάω με τις γάτες; Ρώτησα και τους οικείους μου αν χρειάζομαι να πάω σε γιατρό, σε ένα ψυχολόγο έναν ψυχίατρο κάτι βρε παιδί μου, και οι απόψεις διίστανται. Εσείς τι λέτε να κάνω;

Αυτά τα λίγα από εμένα. Αν διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σας ευχαριστώ πολύ. Αν μιλάτε κι εσείς με γάτες αφήστε μου ένα σχόλιο από κάτω, για να μην νιώθω θεότρελη. Μέχρι την επόμενη φορά, σας φιλώ στα μούτρα!