Τι σκατά να φορέσω πάλι αύριο;

Γεια και χαρά σας! Είμαι η Νεφ και σήμερα θα μιλήσουμε για ένα θέμα που μας απασχολεί όλους. Αυτό το τι σκατά θα φορέσω πάλι σήμερα!  Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις θα ήθελα πραγματικά να ήμουν άντρας. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ό,τι και να φορέσουν, ακόμα κι αν βάλλουν το βρακί τους ανάποδα, που λέει ο λόγος, είναι πάντα περιποιημένοι. Τι χρειάζεται να έχει ένας άντρας στην γκαρνταρόμπα του για να είναι σικ; Τίποτα το εξεζητημένο.  Ένα πουκάμισο, ένα μπλουζάκι, ένα παντελόνι κι έξω από την πόρτα.

Ενώ εσύ ως γυναίκα τι χρειάζεσαι; Κάπου τα οχταπλάσια από αυτά των ανδρών. Μμμ… για να σκεφτώ. Χρειάζεσαι φούστες, μπλούζες, φορέματα, παντελόνια, κολάν, μπλέιζερ, πουκάμισα, σακάκια και άλλα τόσα πράγματα που ξεχνάω. Ουφ! Ήδη πιάστηκε το χέρι μου μέχρι να τα γράψω όλα αυτά. Τώρα αυτό δεν είναι ξεκάθαρη αδικία;

Κάπου εκεί κατά το βράδυ, την ώρα που όλα τα άρθρα των έγκριτων περιοδικών μόδας σου λένε πως πρέπει να ετοιμάσεις το outfit για την επόμενη μέρα, αρχίζεις να σκέφτεσαι αυτό το τι σκατά θα φορέσω αύριο για να πάω στη δουλεία, στη σχολή κ.ο.κ. Κι ενώ έχεις σκεφτεί το ιδανικό look, ανοίγεις τη ντουλάπα και τι να δεις; Τα μισά απ’ αυτά που ήθελες να βάλλεις, ως δια μαγείας βρίσκονται στα άπλυτα ή στα ασιδέρωτα. Κι εκεί αρχίζει το μαρτύριο. Στην αρχή πελαγώνεις και ξεδιπλώνεται μπροστά σου ένα υβρεολόγιο τόσο πλήρες που ούτε εσύ η ίδια δεν ήξερες ότι το διαθέτεις, που κάθε φορά εμπλουτίζεται όλο και περισσότερο (και μετά σου λένε ότι όσο πάει και οι γλώσσα μας φτωχαίνει).

Κάπως έτσι, λοιπόν, μετά από καμιά ώρα κι αφού έχεις βγάλει τη μισή ντουλάπα, έχοντας αναφωνήσει χιλιάδες φορές την κλασσικότερη γυναικεία ατάκα : «δεν έχω να φορέσω τίποτα» (προσοχή δεν κατακρίνω καθόλου την ατάκα αυτή. Άλλωστε παρά τη μια μου γεμάτη ντουλάπα μαζί με τα τρία γεμάτα συρτάρια, το λέω κάτι παραπάνω από τις μισές φορές που ψάχνω τι σκατά να φορέσω), καταλήγεις σε ένα μέτριο για σένα outfit. Για να πας την άλλη μέρα στη δουλεία και να πάρεις εκείνο το πολυπόθητο κομπλιμάν από τον συνάδελφο σου: «πω πω τι ωραία που είσαι σήμερα!». Αυτό που θριαμβευτικά θα αποκρούσεις απαντώντας: «άντε καλέ. Εγώ ωραία μ’ αυτά τα κουρέλια που φοράω;», έχοντας ήδη σαμποτάρει από μόνη σου τον εαυτό σου (μην κράζετε το ‘χω κάνει άπειρες φορές).

Ας μην μιλήσω καλύτερα για όλες εκείνες τις φορές, που δεν άκουσες το ρημάδι το άρθρο και τις fashion bloggers και κατέληξες στις 7 η ώρα το πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι, να τρέχεις σαν την τρελή να συνδυάσεις τα ασυνδύαστα. Άλλα αυτήν την ιστορία θα την πούμε μια άλλη φορά πιο αναλυτικά.

Αυτά τα λίγα από εμένα. Αν είστε εδώ και σπαταλάτε τον χρόνο σας διαβάζοντας αυτές τις γραμμές σας ευχαριστώ πολύ. Αν και εσείς παθαίνετε τα ίδια, αφήστε μου ένα σχόλιο από κάτω για να μην αισθάνομαι μόνη μου σε αυτόν τον κόσμο του παραλόγου. Μέχρι την επόμενη φορά, σας φιλώ στα μούτρα!